Ali ve Ömer’le birkaç gündür yeni bir oyun oynuyoruz. Ali oyunun adını orman oyunu koydu. Annecim orman oynayalım diyor. Aslında bu oyunu uydurmamın sebebi diğer çok hareketli zıplamacılık kovalamacılık gibi tepinmeli ve çok efor gerektiren oyunların beni fazlasıyla yoruyor olması. Oyunun kuralları yok. Bazen ben anne aslan oluyorum onlar yavru aslan oluyorlar. Ya da mesela kedi ya da köpek oluyoruz, sincap olduğumuz da oluyor… Aslan olduğumuzda biraz yoruluyorum çünkü yavru aslan sırtımda gezmek istiyor. Sonra yine ali ömer ve annesi oluyoruz fakat hala ormanda yaşıyoruz. 

Sandalyeleri ağaç yaptık, arka odamız deniz, salonun ortasından bir dere geçiyor, çiçek bahçemiz var, yastıklardan da yuva yaptık kendimize. Balık tutuyoruz, ateş yakıp onları pişiriyoruz sonra sandalyelerimizden yani ağaçlarımızdan çıkıp meyve topluyoruz. Çiçek toplarken çiçekleri koklamayı ihmal etmiyoruz. Yorulduğumuzda yuvamıza girip uyuyoruz ama çabucak uyanıyoruz. 

Hepimiz usta birer hayalperest ve pandomimci olduk, havaların ısınmasını bekliyoruz.

………….

Bu gece uyumamam gerekiyor. Bunun belli bazı ciddi önemli sebepleri var fakat şimdilik bu sebeplerden bahsetmeyeceğim. Ama yarın benim için uzun bir gün olacak. Bir miktar duaya ihtiyacım var, bilginiz olsun…

Önce biraz kafamı toparlamam gerekiyor. Takdir edersiniz ki bu öyle kolay birşey değil. Şu an kafamın içinde uçuşan cümleleri cevapları bir görseniz… Yazılmak istiyorlar fakat öyle hızlılar ve birbirlerine öyle dolaşıklar ki, değil iki adet zavallı işaret parmağım ayak parmaklarım bile gelse klavyenin üzerine iflah olmazlar. Bütün gün birbiriyle kavga eden nöronlarım ise o kadar yorgun ki, şimdi şu satırları yazarken bile ‘ne olur betül! acı bize! vazgeç! git bugün ne giysem filan seyret!’ diye yalvarıyor. Ama madem uyumayacağım, uykumu kaçırmalıyım o halde… İşler arap saçına dönüp de içinden çıkılamaz hal aldığında elime kağıt kalem alıp listeler yapıyorum ben. Aynı market alışveriş listesi gibi. Sanki bunu yapmak işlerimi kolaylaştırıyormuş gibi geliyor. Sıraya koyuyorum, mesela:

*markete git

*çamaşırları katla

*mutfağı topla

*arkadaşın doğum yapmış onu aramayı unutma vefasız!

*alinin ve ömerin sütü bitmiş alışveriş listesine ekle

*adli nöbet yazmışlar, müdürlüğü aramayı unutma,önce laflarını hazırla: iki küçük çocuğum var ve eşim mecburi hizmette filan de, nöbeti iptal ettir, yoksa yarın gecenin bir vakti polisin biri arayıp, şüpheli bir ölüm vakası var savcı sizi çağırıyor dediğinde derdini polise anlatırsın.

*çocukların küçülmüş kıyafetleri ayrılacak, kırık oyuncaklar ayıklanıp atılacak

*Çantana birkaç kitap at da yarın polikliniğe götür. Aralarda hayırlı bir iş yaparsın.

…

gibi listeler. Evet sanırım sıraya koymak, evden önce kafamı toplamak işlerimi bir miktar kolaylaştırıyor.

Şimdi de mesela birikmiş post-a-larım var, bu listeyi bu post-a-lara uyarlasam mı diye düşünüyorum. 

Önce kafamı toparlamalıyım. Daha da önce bir kahve… Bir de müzik… Bir de tabii ki besmele hepsinden önce…

Gündemden ne kadar uzaklaşmaya çalışsam da mümkün olmuyor, yapamıyorum. Hem haberdar olmak istiyorum, hem haberdar olduklarımdan rahatsız oluyorum, hem susmak istiyorum, hem de bağırarak yazmak. Yapılması gereken aslında şudur: twitter hesabını kapatırsın, içinde haber ve gündem olan tüm siteleri kapatırsın, bakmazsın, okumazsın… Alternatif çok… toz almak, gidip mutfağı toplamak, televizyonu açıp renkli programlar seyretmek, ertesi gün ne giyeceğini düşünüp alışveriş krizine girmek ya da kitaplığa boy sırasına göre dizdiğin kitapların o ahenk ve uyumunu bozmak, kitap okumak, şiir yazmak, hikaye yazmak, masal yazmak dolayısıyla şizofrenik bir hayal dünyasına girip başka dertler edinmek… gibi… Ama tabiri caizse kaşınıyorum! Twitter’da 6 saat öncesine kadar gidip takip ettiğim onlarca kişinin üstüste binen ve üstüste okunduğunda ironik ve komik bir hal alan tüm yüzkırk karakterli cümleleri bir çırpıda okuma isteği, manşetler, tt’ler, haber videoları filan… Pek tabii, yine tabiri caizse gaza gelip kendimi yazarken buluyorum. Kafamda onlarca soru işareti, kızgınlık, karışıklık ile ve elim kalbimde…

Aslında bu kadar yoğun uyarandan sonra, insan ne yazacağını hatta ne düşüneceğini bile bilemiyor. Müslüman olmak dışında üzerime yapışan ve yakıştırılan tüm kimlik bozuntularından sıyrılıp elimi vicdanıma koyup olan biteni yorumlamaya çalışıyorum. Sürekli gündeminde ölüm olan bir dünyada, vatandaşını yanlışlıkla(!) öldüren, aynı zamanda yine insan öldüren kadrolu terör örgütüne sahip  bir ülkede yaşıyorum. Ve elimden dijital imzalar atmak dışında birşey gelmiyor. Her zaman olduğu gibi ateş düştüğü yeri yakıyor. Her zaman olduğu gibi, evimin içini temiz tutmaya çalışıyorum. Buğzedin diyor sözüne en güvendiğim. Dua edip ümidimi kaybetmemeye, içimde tek tek sönen mumları inatla tek tek yakmaya , aydınlığımı korumaya çalışıyorum.

Nasıl olsa, bir gün kıyamet kopacak!

Akşamüstü, Ali ve ben camdan sokakta oynayan çocukları seyrettik. Çocuklaaar, çocuklaaar diye bağırıp durdu. Kimse oralı olmayınca da arabaların tekerlerinden, sokak kedilerinden ve kornalardan bahsetti bana. Sonra yine çocuklaaar diye bağırdı. Oyun oynayan çocuklardan biri kafasını kaldırıp sesin geldiği pencereyi ararken de; yukarı bak yukarııı! Baaak bulutlar var havada! dedi  Sonra gökyüzüne baktı. İkibuçuk yaşındaki bir çocuğun yüksek binalar arasından gökyüzünü farketmesi ve dikkat kesilmesi bizlerin beceremediği birşey. Düşündüm de sonra, bu kadar kalabalık bu kadar yüksek ses bu kadar ıvır zıvır arasında, arada gökyüzüne bakıp ‘sonsuzluğu’ hatırlamalı. Çünkü gökyüzü sonsuzluk demek. Vesselam…